Jak poprawiać błędy w sprawozdaniu złożonym w formie elektronicznej

Jak poprawiać błędy w sprawozdaniu złożonym w formie elektronicznej

Dotychczas, jeśli w już sporządzonym sprawozdaniu finansowym znaleziono błędy i je zmieniano, częstą praktyką było tzw. redatowanie sprawozdania. Zarząd i pozostałe osoby podpisywały je np. w maju, podając datę 31 marca. Czy obecnie sprawozdanie podpisane z datą po 31 marca będzie uznawane za sporządzone niezgodnie z terminami wynikającymi z ustawy o rachunkowości?

CIT – Jakie są najczęstsze nieprawidłowości dotyczące środków trwałych i WNiP?

UOR – Jak poprawiać nieprawidłowości wykrywane podczas badania sprawozdania?

Kierownik jednostki zapewnia sporządzenie sprawozdania w terminie 3 miesięcy od dnia bilansowego. Jeśli sprawozdanie zostanie w tym czasie sporządzone i podpisane (ze wskazaniem daty podpisu) przez osoby wymienione w art. 52 ust. 2 UOR, czyli kierownika jednostki (a w przypadku, gdy jest to organ wieloosobowy, przez wszystkich jego członków) oraz osobę, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych, to nawet jeśli to sprawozdanie jest potem zmieniane z jakiegoś powodu, kierownik jednostki wywiązał się z zadania wynikającego z UOR. Trzeba zachować wersję sprawozdania sporządzoną i podpisaną do 31 marca, aby kierownik mógł wykazać wypełnienie art. 52 ust. 1 UOR.

Kiedy trzeba zmienić sprawozdanie

Sprawozdanie, które zostało sporządzone, ale jeszcze niezatwierdzone w niektórych okolicznościach musi zostać zmienione. Pierwsza z nich to ujawnienie zdarzenia po dniu bilansowym, czyli zaistnienia faktu związanego z danymi zawartymi w sprawozdaniu za 2018 rok, który w istotny sposób wpływa na obraz jednostki zaprezentowany w raporcie finansowym.

Artykuł 54 ust. 1 UOR wprost wskazuje, że jeżeli po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego, a przed jego zatwierdzeniem jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają istotny wpływ na to sprawozdanie finansowe lub powodują, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę nie jest uzasadnione, powinna ona odpowiednio zmienić to sprawozdanie, dokonując jednocześnie odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie finansowe dotyczy, oraz powiadomić biegłego rewidenta, który sprawozdanie to bada lub zbadał. Jeżeli zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia zamieszcza się w informacji dodatkowej.

Oznacza to, że jeśli jednostka dowie się o takich znaczących faktach, powinna to sprawozdanie zmienić. KSR 7 „Zmiany zasad (polityki) rachunkowości, wartości szacunkowych, poprawianie błędów, zdarzenia następujące po dniu bilansowym – ujęcie i prezentacja” wskazuje na przykłady takich zdarzeń.

 

Sytuacje występujące po dniu bilansowym, a przed datą zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, które wymagają zmiany sprawozdania:

a) korekty przychodów ze sprzedaży wykazanych w księgach rachunkowych i sprawozdaniu finansowym jednostki za rok obrotowy, polegające zarówno na zmianach kwot faktur, jak i anulowaniu sprzedaży,

b) rozstrzygnięcie sprawy sądowej, które potwierdza lub zmienia wysokość wykazanej na dzień bilansowy rezerwy na zobowiązanie jednostki bądź powoduje powstanie zobowiązania, na które nie utworzono rezerwy,

c) uzyskanie informacji o tym, że na dzień bilansowy wartość składnika aktywów na skutek utraty wartości była niższa od wykazanej w księgach rachunkowych jednostki,

d) ustalenie ostatecznej ceny nabycia zakupionych przez jednostkę w roku sprawozdawczym (przed dniem bilansowym) aktywów,

e) przychody ze sprzedanych po dniu bilansowym aktywów, pomniejszone o koszty sprzedaży, są niższe od wartości, w jakiej aktywa te figurują na dzień bilansowy w księgach rachunkowych,

f) wykrycie błędów, w tym wywołanych oszustwami.

I właśnie ta ostania grupa zdarzeń jest szczególną okolicznością, którą należy rozpatrywać odrębnie, jako przyczynę zmiany już sporządzonego sprawozdania finansowego. Sprawozdanie finansowe można uznać za rzetelne wówczas, gdy jest zgodne z obowiązującymi spółkę przepisami prawa oraz wiernie ukazuje stan rzeczywisty, istniejący na dzień bilansowy.

Błędy dotyczące poprzednich okresów

Częste są sytuacje, że po pewnym czasie jednostki stwierdzają, iż sporządzone i zatwierdzone już sprawozdanie finansowe za poprzedni okres sprawozdawczy zawiera błędy. W zależności od tego, czy błąd jest istotny, czy nie oraz czy wykryto go przed zatwierdzeniem czy po zatwierdzeniu akceptacji sprawozdania finansowego, różne będą skutki ujęcia tego zdarzenia w księgach rachunkowych. Zasady ujęcia błędu podstawowego w księgach rachunkowych reguluje art. 54 ustawy o rachunkowości oraz Krajowy Standard Rachunkowości nr 7.


Częste obszary związane z popełnieniem błędu istotnego:

  • wycena środków trwałych i wartości niematerialnych w sposób nadmiernie uproszczony lub niewłaściwy, w tym w zakresie leasingu; zmiana wartości podatku dochodowego z lat ubiegłych;
  • zawyżanie lub zaniżanie wartości aktywów lub pasywów (w szczególności rezerw) i nieprawidłowa ich klasyfikacja;
  • zaniżanie lub zawyżanie wyniku finansowego poprzez błędy w odpisach aktualizacyjnych czy rezerwach.

Kierownik jednostki powinien określić, czy zdarzenia ujmowane w danym roku, a odnoszące się do okresów przeszłych, są skutkiem błędu. Błąd istotny to błąd wykryty w bieżącym okresie obrotowym, po jego wykryciu nie można nadal uznawać sprawozdania finansowego za poprzedni okres za wiarygodne. Błędy te mogą wynikać z pomyłek arytmetycznych, niewłaściwego zastosowania zasad (polityki) rachunkowości, innych niedopatrzeń czy też z mylnej interpretacji zdarzeń lub przepisów. Do przyczyn powstania takich błędów można zaliczyć również nadużycia czy oszustwa.

Zmiana sprawozdania finansowego

Przykład

W maju 2019 roku spółka dostała informację z sądu, że jej odbiorca upadł i nie będzie można odzyskać należności w kwocie 220.000 zł. Spółka sporządzając sprawozdanie za 2017 rok, nie utworzyła odpisu aktualizacyjnego – księgowa twierdziła, iż nie było informacji o słabej kondycji dłużnika. Nie zrobiono tego także w sprawozdaniu za 2018 rok. Tymczasem w biurze zarządu znaleziono dokumenty z grudnia 2017 roku potwierdzające bardzo wysokie prawdopodobieństwo nieodzyskania należności. Kierownik jednostki podjął decyzję o zmianie już sporządzonego sprawozdania za 2018 rok i uwzględnieniu odpisu aktualizacyjnego zapisem:

  • Wn „Pozostałe koszty operacyjne” 220.000 zł,
  • Ma „Odpisy aktualizujące należności” 220.000 zł.

W związku z tym suma bilansowa i wynik za 2018 rok będą niższe o kwotę 220.000 zł. Nie zdecydowano się na ujęcie tej korekty poprzez Zysk/Stratę z lat ubiegłych, mimo że nieprawidłowość dotyczyła 2017 roku. Postąpiono tak dlatego, że mimo kwoty błędu 220.000 zł nie było podstaw, aby sprawozdanie za 2017 rok uznać za nierzetelne i pokazujące nieprawdziwy obraz jednostki.

Jak stanowi art. 54 ust. 3 UOR, jeżeli w danym roku obrotowym lub przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za ten rok obrotowy jednostka stwierdziła popełnienie w poprzednich latach obrotowych błędu, w następstwie którego nie można uznać sprawozdania finansowego za rok lub lata poprzednie za spełniające wymagania określone w art. 4 ust. 1 ustawy o rachunkowości, to zobowiązana jest kwotę korekty zarachować na kapitał (fundusz) własny i wykazać jako „Zysk (strata) z lat ubiegłych”. Jeżeli jednak zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia zamieszcza się w informacji dodatkowej.

Błąd podstawowy

Przykład

Spółka Anta była od 2015 roku stroną sporu sądowego dotyczącego roszczeń z tytułu robót budowlanych. Nie tworzyła rezerw na koszty postepowania, mimo że od samego początku sporu prawnicy sygnalizowali, iż spółka może przegrać. W kwietniu 2019 roku zapadło rozstrzygnięcie niekorzystne dla spółki, które potwierdziło, że został popełniony błąd polegający na nietworzeniu rezerwy na koszty sporu. Sąd zasądził na rzecz drugiej strony 1.250.000 zł. Kierownictwo spółki uznało, że w związku z brakiem tworzenia rezerw nie można sprawozdań za lata 2015–2017 uznać za rzetelne i postanowiło zmienić sprawozdanie za 2018 rok oraz ująć rezerwę jako obciążenie wyniku 2018 roku oraz wyniku z lat ubiegłych. Wprowadzono zapisy do ksiąg pod datą 31grudnia 2018 r.:

  • Wn „Rozliczenie wyniku finansowego za lata ubiegłe” 1.200.000 zł,
  • Wn „Pozostałe koszty operacyjne” 50.000 zł,
  • Ma „Pozostałe rezerwy” 1.250.000 zł.

Jeśli błąd zostanie spostrzeżony po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, można poprawić go tylko w kolejnym okresie sprawozdawczym. Gdyby był to błąd bardzo znaczący, powinien wpłynąć na wynik z lat ubiegłych.

Przy wycenie skutków takiego błędu konieczne jest przeliczenie wszystkich sprawozdań finansowych od daty popełnienia błędu i ustalenie różnic pomiędzy sprawozdaniem błędnym a sprawozdaniem poprawnym – w poszczególnych okresach sprawozdawczych. Suma tych różnic to właśnie błąd podstawowy.

Błąd nieistotny

Przykład

W spółce ABE SA od stycznia 2018 roku zmieniono zasady wyceny rozchodu zapasów z metody FIFO na metodę średniego kosztu ważonego. W trakcie zmiany systemu informatycznego w maju 2019 roku stwierdzono, że wycena rozchodu w 2018 roku była prowadzona w nieprawidłowy sposób – niektóre grupy zapasów nadal były wyceniane metodą FIFO. Ustalono, że w ten sposób zawyżono wynik finansowy i stan zapasów w 2018 roku o kwotę 320.000 zł. Kierownik jednostki uznał, że łączna kwota nieprawidłowości jest mniejsza niż 0,5% stanu zapasów na koniec 2018 roku, zatem błąd należy poprawić, ale nie jest to błąd istotny. Zatem w maju 2019 roku wprowadzono do ksiąg zapisy:

  • Wn „Pozostałe koszty operacyjne – inne” – korekta błędu za 2018 rok – 320.000 zł,
  • Ma „Towary” 320.000 zł.

W sprawozdaniu za 2019 rok w nocie poświęconej zapasom spółka opisze zmniejszenie wartości towarów.

 

Nieprawidłowości wykrywane podczas badania sprawozdania

Często w czasie badania sprawozdania finansowego wykrywane są nieprawidłowości – biegły z zasady odnosi się do sporządzonego sprawozdania, zatem wprowadzenie korekt na wniosek audytora wymaga zmiany już sporządzonego sprawozdania finansowego.

Zapamiętaj!


Jednostki zobowiązane są stosować przyjętą politykę rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy (art. 4 ust. 1 UOR). Mają prawo do stosowania uproszczeń, ale pod warunkiem, że ich przyjęcie nie zniekształci obrazu jednostki. Z takim podwyższonym ryzykiem mamy do czynienia w przypadku uproszczeń dotyczących umów leasingu w tzw. małych jednostkach.

 

Nieprawidłowości dotyczące środków trwałych i WNiP

W praktyce zdarza się, że wykazywane w bilansie środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne są ujmowane i wyceniane wyłącznie zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Ich przewidywany okres ekonomicznej użyteczności nie jest zgodny ze stawkami amortyzacyjnymi określonymi w załączniku do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zawyżony odpis amortyzacyjny

Przykład

Spółka w grudniu 2016 roku wdrożyła zintegrowany system zarządzania przedsiębiorstwem i poniosła nakłady w wysokości 2.700.000 zł. Przyjęła podatkowy 2-letni okres użytkowania. Na koniec 2018 roku wartość bilansowa wyniosła 0,00 zł, podczas gdy system będzie służył firmie co najmniej 4 lata. Spółka powinna wycofać odpisy amortyzacyjne naliczone w nadmiernej wysokości i ująć je z uwzględnieniem 6-letniego okresu eksploatacji. Poprawienie tego błędu, który ze względu na wartość został uznany za podważający rzetelność sprawozdania, będzie wyglądać następująco:

1. Wycofanie umorzenia:

  • Wn „Umorzenie wartości niematerialnych” 2.700.000 zł,
  • Ma „Rozliczenie wyniku za lata ubiegłe” 2.700.000 zł.

2. Naliczenie umorzenia za 2017 rok 1/6 z 2.700.000 = 450.000 zł:

  • Wn „Rozliczenie wyniku za lata ubiegłe” 450.000 zł,
  • Ma „Umorzenie wartości niematerialnych” 450.000 zł.

3. Naliczenie umorzenia za 2018 rok:

  • Wn „Amortyzacja” 450.000 zł,
  • Ma „Umorzenie wartości niematerialnych” 450.000 zł.

W odniesieniu do aktywów trwałych często też popełnia się błędy dotyczące:

  • braku odpisów na zaniechane inwestycje w rzeczowe aktywa trwałe,
  • prawidłowości ustalenia różnic kursowych w wartości początkowej tych aktywów,
  • prezentacji nieruchomości inwestycyjnych jako środki trwałe,
  • ujmowania nakładów na prace rozwojowe jako koszty okresu, a nie wartości niematerialne i prawne.

Najczęstsze błędy podczas inwentaryzacji

 

Zdarza się też, że w toku weryfikacji biegły rewident stwierdzi, że w złym okresie ujęto rozliczenie inwentaryzacji. Często inwentaryzacja przeprowadzana jest w pośpiechu i niedokładnie – wtedy błędy popełnione w trakcie roku nie zostają wychwycone i często nawarstwiają się na kolejne lata. Przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji należy odpowiednio udokumentować i powiązać z zapisami ksiąg rachunkowych. Ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym w księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji. Zdarza się (zwykle omyłkowo), że są one księgowane w bieżącym roku.

Zapamiętaj!


Chyba najczęstszą nieprawidłowością jest brak dokonywania odpisów aktualizujących należności, a w szczególności odpisów na te należności, które są przeterminowane lub których ryzyko nieściągalności jest duże, jak również należności będących należnościami spornymi.

Trudno ściągalne należności

Przykład

Spółka badana przez biegłego rewidenta posiada należności od kontrahentów, którzy zalegają z zapłatą. Pojedynczo są to niewielkie kwoty 5.000–15.000 zł, ale łącznie dają wartość 680.000 zł. Spółka powinna utworzyć odpis aktualizacyjny uwzgledniający prawdopodobieństwo nieotrzymania zapłaty. W tym wypadku, jeśli po sporządzeniu sprawozdania zostanie stwierdzone, że odpisy nie zostały dokonane – kwota wskazuje na konieczność zmiany sprawozdania za 2018 rok i ujęcia w nim tych odpisów:

  • Wn „Pozostałe koszty operacyjne” 680.000 zł,
  • Ma „Odpis aktualizujący należności” 680.000 zł.

Sprawozdanie po uwzględnieniu odpisów powinno być na nowo podpisane. Powinno być też poddane analizie przez biegłego rewidenta.

Ujmowanie zaliczek

W sprawozdaniach zdarza się też, że przekazane zaliczki nie są ujęte jako zaliczki na wartości niematerialne i prawne, zaliczki na środki trwałe w budowie, ale jako należności. Jest to nieprawidłowe. Zasada ujmowania celowych zaliczek w pozycji „Zapasy” dotyczy również przekazanych zaliczek na dostawy towarów lub materiałów. Należności z tytułu sprzedaży papierów wartościowych czy środków trwałych, wpłaconych kaucji i wadiów powinny być ujmowane jako inne należności, a nie jako należności z tytułu dostaw i usług. Jeśli chodzi o zobowiązania, do najczęstszych błędów zaliczyć należy ich niewłaściwy podział na zobowiązania długo- i krótkoterminowe. Błędna kwalifikacja może zniekształcić obraz prezentowanych informacji.

Zobowiązanie z tytułu kredytu

Przykład

Spółka ma zobowiązania z tyłu umów kredytu. Spółka całe niespłacone saldo zaprezentowała w kwocie 4.352.230 zł jako zobowiązanie długoterminowe inne. Jest to nieprawidłowe, część kwoty – 385.200 zł powinna być bowiem ujęta jako zobowiązanie krótkoterminowe (są to raty płatne w 2019 roku), a pozostała kwota – raty płatne po 1 stycznia 2020 r., jako zobowiązanie długoterminowe. Zła prezentacja jest manipulacją, ponieważ poprawia wskaźniki wypłacalności i stabilności finansowania.

 

Moment rozpoznania i ujęcia kosztu/nabycia

Innym częstym i istotnym błędem jest też nienaliczanie odsetek od zobowiązań finansowych czy brak ujawnień zobowiązań handlowych, pomimo wykonania usługi bądź przejęcia korzyści z zakupionego dobra czy faktycznego otrzymania go (lub/i faktury) po dniu bilansowym. Związane jest to z momentem rozpoznania i ujęcia kosztu/nabycia.

Rozliczanie odsetek od pożyczki

Przykład

Spółka ma zaciągniętą pożyczkę. Będzie ona spłacona za 3 lata w całości wraz z odsetkami. Spółka nie ujęła odsetek, uznając, że skoro będą zapłacone za 3 lata, to wtedy je ujmie jednocześnie jako koszt podatkowy. Jest to błąd, ponieważ zgodnie z zasadą memoriału odsetki są kosztem tego okresu, którego dotyczą, bez względu na termin ich zapłaty. Jeśli błąd stwierdzono po sporządzeniu sprawozdania, a kwota odsetek jest istotna, to należy zmienić sprawozdanie za 2018 rok i dokonać w nim zapisu pod datą 31 grudnia 2018 r.:

  • Wn „Koszty finansowe”,
  • Ma „Zobowiązania z tytułu pożyczek”.

Jeśli kwota nienaliczonych odsetek jest nieznacząca, wtedy w księgach rachunkowych za 2019 rok będą ujęte zarówno odsetki dotyczące lat 2018 i 2019 – wynik będzie obciążony podwójnie. Księgowanie będzie takie samo:

  • Wn „Koszty finansowe”,
  • Ma „Zobowiązania z tytułu pożyczek”.

 

 

Problemy przy rozliczeniach międzyokresowych

Problemy w prezentacji i wycenie dotyczą też rezerw i rozliczeń międzyokresowych biernych. Te ostatnie stanowią zobowiązanie jednostki, wyrażające wartość świadczeń wykonanych zgodnie z umową na rzecz tej jednostki, które jednak nie podlegały obowiązkowi fakturowania przed dniem bilansowym. Nie dotyczy to jednak zobowiązań z tytułu dostaw i usług, które nie zostały zafakturowane, chociaż dostawca miał taki obowiązek. Powinno się je traktować jako dostawy i usługi niefakturowane oraz wykazywać jako zobowiązania z tytułu dostaw towarów i usług. Inne RMB są prezentowane jako rezerwy w bilansie.

Rezerwa na niewykorzystane urlopy

Przykład

Spółka utworzyła rezerwę na niewykorzystane urlopy, obciążając za 2018 rok pozostałe koszty operacyjne w kwocie 350.000 zł. Jest to nieprawidłowe, niewykorzystane urlopy są bowiem związane z podstawową działalnością operacyjną i koszty RMB powinny obciążać koszty produkcji. Należy tę nieprawidłowość poprawić w sprawozdaniu za 2018 rok, zmieniając je następującymi księgowaniami:

1. Storno nieprawidłowego zapisu

  • Wn „Pozostałe koszty operacyjne” (350.000 zł),
  • Ma „Rezerwy na świadczenia pracownicze” (350.000 zł).

2. Ujęcie prawidłowego zapisu

  • Wn „Koszty produkcji” 350.000 zł,
  • Ma „Rezerwy na świadczenia pracownicze” 350.000 zł.

W zakresie rezerw spółki często nie tworzą rezerw na niewykorzystane urlopy czy inne świadczenia na rzecz pracowników (nagrody, premie roczne czy odprawy emerytalne), choć ich konieczność jest pochodną zasady współmierności przychodów i kosztów. Nie są tworzone też często inne rezerwy ani bierne rozliczenia międzyokresowe.

Faktura po złożeniu sprawozdania finansowego

Przykład

Spółka z branży transportowej otrzymała pod koniec marca roku następnego po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe, zestawienia wykonanych do końca minionego roku obrotowego remontów/napraw pojazdów jeżdżących w różnych krajach europejskich w trakcie świadczenia usługi. Na bazie tego zestawienia spółka otrzyma fakturę po zamknięciu prac nad sprawozdaniem finansowym – służby finansowo-księgowe powinny ująć tę kwotę w koszty za usługi serwisowe i zobowiązania z tytułu dostaw i usług. Usługa dotyczyła bowiem sprawozdawczego roku, została w nim wykonana, a tylko formalny dokument – faktura – zostanie dostarczony w okresie późniejszym.

W przypadku, gdy tytuły rozliczeń, w szczególności czynnych kosztów są już nieaktualne, jak na przykład rozliczanie w czasie rozwiązanej umowy najmu, ubezpieczenia itp., koszty te powinny być na dzień bilansowy spisane w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych lub kosztów finansowych, zapisem:

  • Wn „Pozostałe koszty operacyjne” lub „Koszty finansowe”,
  • Ma „Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów” lub „Inne rozliczenia międzyokresowe”.

Nieprawidłowością jest ujmowanie też jako rozliczeń czynnych, które nie powinny w ogóle być aktywowane. Zdarza się, że spółki aktywują koszty już przeprowadzonych szkoleń i kampanii reklamowych, argumentując, iż korzyści z nich pojawią się w kolejnych latach, bo wtedy np. zwiększy się sprzedaż. To manipulacja, gdyż tego typu nakłady powinny być ujmowane od razu jako obciążenie wyniku finansowego.

 

Błędy najczęściej dotyczą następujących obszarów (i są znaczące kwotowo):

  • środki trwałe i wartości niematerialne i prawne – nieprawidłowości przy ustalaniu kosztów wytworzenia i cen nabycia oraz odpisów amortyzacyjnych,
  • niedopuszczalne w świetle polskiego prawa bilansowego przeszacowanie środków trwałych „w górę”,
  • brak odpisów z tytułu utraty wartości aktywów albo rażąco niskie odpisy,
  • nieujmowanie umów leasingu finansowego w przypadkach, w których jest to obowiązkowe,
  • ujmowanie w środkach trwałych nieruchomości o charakterze inwestycyjnym,
  • ujmowanie uiszczonych zaliczek jako należności, a nie jako zaliczki na środki trwałe, wartości niematerialne i prawne, lub zaliczki na zapasy,
  • zaburzenie współmierności przychodów i kosztów – brak rozliczeń międzyokresowych biernych,
  • nietworzenie rezerw na znane jednostce ryzyka lub tworzenie ich w zbyt niskiej kwocie,
  • brak ustalenia kwoty odroczonego podatku dochodowego oraz rezerwy bądź aktywów z tego tytułu w jednostkach będących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, które mają obowiązek ich tworzenia,
  • nieprawidłowe wyodrębnienie zobowiązań/należności o charakterze długoterminowym i krótkoterminowym,
  • wykazywanie salda funduszu świadczeń socjalnych w części, w której środki pieniężne nie zostały przekazane na konto funduszu (całość powinna być księgowo przypisana do roku zamykanego),
  • wykazywanie w bilansie rozliczeń międzyokresowych, w przypadkach, gdy tytuł do ich wykazywania wygasł (np. umowa ubezpieczeniowa),
  • wykazywanie aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego w sytuacji, gdy podatek nie wystąpił.

 

Autor:   Katarzyna Trzpioła

Niepoprawne odwołanie. Spróbuj jeszcze raz

Co o nas mówią?

100% rozwiązań, których potrzebują księgowi!

Żadnych podstawowych rzeczy, o których doskonale wiemy. Tylko esencja – naprawdę praktyczne wskazówki i zmiany, zmiany, zmiany... – to, co chcemy i musimy wiedzieć: szczegółowe wyjaśnienia podstaw prawnych, interpretacje doradców podatkowych.

Damian Zajączkowski


Zaoszczędzisz mnóstwo czasu
i pozbędziesz się dylematów

Już od kilku lat korzystam z Państwa publikacji. Są one bardzo rzeczowe, konkretne, fachowe. Zawsze mogę znaleźć odpowiedź na nurtujący problem. Napisane są fachowym, przystępnym i zrozumiałym językiem.
I dostępne w przystępnej cenie.

Monika Ciemerys


Wsparcie ekspertów i przejrzyste rozwiązania

„Doradca VAT” to najbardziej cenny przewodnik po zagadnieniach VAT-u, najbardziej na czasie, zahaczający o wiele zagadnień powiązanych, np. o ordynację podatkową. Odpowiedzi na pytania są udzielane błyskawicznie. "Doradca VAT" jest tak cenny dla pracy księgowego, że trudno to wyrazić słowami.
Bardzo cenne są przekrojowe i porządkujące wiedzę opracowania kompleksowe tematów vatowskich w odrębnych publikacjach.

Jolanta Chudzik

Biblioteka finansowo-księgowa

Nasze nagrody i wyróżnienia

wiper-pixel